بیوگرافی داریوش اقبالی خواننده محبوب ایرانی

داریوش اقبالی یکی از تأثیرگذارترین خوانندگان تاریخ موسیقی پاپ ایران است. داریوش با صدای مخملی و بم فوق العاده اش در دل بسیاری از ایرانی ها جای دارد. جنس صدای خاص در کنار ترانه ها و آثار فوق العاده، از او یک ستاره تکرارنشدنی ساخته است.

تولد و کودکی داریوش

داریوش اقبالی در پانزدهم بهمن ۱۳۲۹ در تهران متولد شد.  دوران کودکی اش را در شهرهای میانه، کرج و کردستان گذراند. پدرش محمود اقبالی از ملاکان شهرستان میانه بود و به دلیل شغل خود در سفرهای مکرر بود. علاقه داریوش به موسیقی بسیار زود شکوفا شد و در نه سالگی نخستین بار روی صحنه مدرسه آواز خواند. دوران متوسطه را در دبیرستان‌ های فارابی، رازی و آزادگان تهرانپارس گذراند. در مراسم مدرسه برنامه اجرا می‌ کرد و می خواند.

ورود داریوش اقبالی به دنیای موسیقی

آشنایی داریوش با حسن خیاط‌باشی مسیر زندگی اش را تغییر داد. داریوش در نوزده سالگی نخستین ترانه‌ اش را منتشر کرد. او با ترانه «به من نگو دوست دارم» با آهنگسازی مصطفی جاویدان به شهرت رسید و به سرعت در میان محبوب‌ ترین خوانندگان جوان قرار گرفت. داریوش با گروهی به نام «شش و هشت» فعالیت خود را آغاز کرد و در تلویزیون برنامه‌ های هفتگی اجرا می‌ کرد. نخستین کار مستقل او به نام «نبسته پیمان» با ترانه‌ ای از علی گزرسز و ملودی خودش منتشر شد.

اوج گیری داریوش اقبالی با آهنگسازان و ترانه سرایان بزرگ

داریوش در کارنامه هنری خود با برجسته‌ ترین چهره‌ های موسیقی پاپ ایران همکاری داشته است. افرادی مانند اردلان سرفراز، شهیار قنبری، ایرج جنتی عطایی و احمد شاملو از جمله ترانه‌ سرایانی هستند که با او کار کرده است. آهنگسازان نامداری چون بابک بیات، فرید زلاند، واروژان و اسفندیار منفردزاده نیز در شکل‌ گیری آثار ماندگار او نقش داشته‌ اند. این همکاری‌ ها به خلق آثاری انجامید که بسیاری از آنها پس از چند دهه همچنان شنیده می‌ شوند.

دوران زندان داریوش خواننده عزیزمان

داریوش در دهه پنجاه به خواندن ترانه‌ های اجتماعی و سیاسی روی آورد که در آن زمان خط قرمز محسوب میشد. او به دلیل آثاری مانند «جنگل»، «بنبست»، «بوی گندم» و «علی کنکوری» چندین بار دستگیر شد. داریوش اقبالی بیست و شش ماه را در زندان گذراند که حدود شش ماه آن در انفرادی بود. داریوش اقبالی در نظرسنجی مجله جوانان در سال ۱۳۵۶ به عنوان محبوب‌ ترین خواننده ایران برگزیده شد.

مهاجرت داریوش به خارج از ایران

داریوش پیش از انقلاب برای درمان جراحت اسیدپاشی به صورتش به لندن سفر کرده بود. پس از انقلاب  هم دیگر به ایران بازنگشت. در خارج از کشور فعالیت هنری خود را ادامه داد و بخشی از جریان موسیقی ایرانیان مهاجر شد.

مبارزه با اعتیاد و بنیاد آیینه

داریوش خواننده محبوبمان سالها با اعتیاد دست و پنجه نرم کرد. اما در نهایت در سال ۲۰۰۰ میلادی موفق به ترک مواد مخدر شد. پس از ترک، ترانه «معجزه خاموش» را خواند که الهام‌ بخش بسیاری از افراد در مسیر ترک شد. داریوش اقبالی بنیاد آینه را تأسیس کرد که به بهبود و بازتوانی معتادان کمک می‌ کند. تاکنون هم به بیش از چهل هزار ایرانی کمک کرده است. داریوش عضو فعال سازمان عفو بین‌الملل است و در زمینه حقوق پناهجویان نیز تلاش می‌ کند.

داریوش خواننده ای با صدای خاص

داریوش اقبالی دارای صدایی در محدوده باس باریتون است که در حوزه آواز کلاسیک و جهانی می‌ گنجد. صدای او محدوده‌ ای از نت‌های «فا»ی بم تا «فا»ی اوج یا «سل» اوج را در بر می‌ گیرد. در کنار این صدای خاص داریوش خواننده ای نیست که هر ترانه ای را بخواند. انتخاب درست کار و دقت او در آثارش باعث شده تا به یکی از ستاره ها تبدیل شود.

زندگی شخصی و ازدواج داریوش اقبالی

داریوش خواننده ای است درون گرا و آرام که سه بار ازدواج کرده است.

ازدواج ناموفق اول

منابع در مورد نام دقیق او اختلاف دارند. در برخی جاها نام او را «ووجی» ثبت کرده اند.

ازدواج با فیروزه

همسر دوم داریوش اقبالی زنی به نام فیروزه بود. داریوش و فیروزه مدت‌ ها در ایالت کالیفرنیای آمریکا در کنار یکدیگر زندگی کردند. حاصل این ازدواج دختری به نام “بیتا” بود. این زوج پس از چند سال از هم جدا شدند. اما داریوش هنوز هم عاشق دخترش است و با بیتا در ارتباط است.

ونوس

همسر سوم داریوش زنی به نام ونوس است. داریوش و ونوس در سال ۲۰۰۳ میلادی با یکدیگر ازدواج کردند و این زندگی مشترک تاکنون ادامه دارد. حاصل این ازدواج پسری به نام میلاد است.

کارنامه بازیگری داریوش اقبالی

داریوش چند کار بازیگری هم انجام داده است.

فیلم «یاران» (۱۳۵۳)

داریوش اقبالی در این فیلم به کارگردانی فرزان دلجو و امیر مجاهد ایفای نقش کرده است. در این فیلم نقش یک ولگرد را بازی می‌کند که عاشق یک زن ثروتمند می‌شود. اما بعداً متوجه می‌ شود که او روسپی است و تلاش می‌ کند او را از منجلاب نجات دهد.

فیلم «فریاد زیر آب» (۱۳۵۶)

“فریاد زیر آب” به کارگردانی سیروس الوند ساخته شده و داریوش اقبالی در آن نقش اصلی «عزت دستپاچه» را ایفا می‌ کند. این فیلم تنها فیلمی است که داریوش در آن نقش اصلی داشته است. داستان فیلم درباره جوانی است که به دلیل مشاجره با پدرش خانه را ترک کرده و روزها به دزدی‌ های کوچک می‌ پردازد. او در این فیلم دو ترانه «فریاد زیر آب» و «اجازه» را نیز به عنوان موسیقی متن اجرا کرده است .

فیلم «بوی گندم» (۱۳۵۶)

داریوش اقبالی در این فیلم به کارگردانی امیر مجاهد و فرزان دلجو نیز نقش یک دزد معتاد را بازی کرده است.

ماجرای اسیدپاشی به داریوش

در دوران جوانی ماجرای عجیب اسید پاشی برای داریوش پیش آمد. این اتفاق بسیار سخت بود و آسیب جدی به داریوش زد.

چه کسی به داریوش اسید پاشید؟

ضارب زنی به نام مریم محمدی بود. او زنی متأهل و دارای فرزند بود که در سیستان و بلوچستان زندگی می‌کرد و از طریق نوارهای کاست با صدای داریوش آشنا شده و به او علاقه‌ مند شده بود.

اسیدپاشی در حین اجرای برنامه

این حمله در پارک خرم (پارک ارم امروزی) رخ داد. درست در زمانی که داریوش در حال اجرای برنامه بود. مریم محمدی با تغییر چهره (گذاشتن گیس و عینک آفتابی) وارد سالن شد و هنگام اجرای آهنگ «نفرین‌نامه»، لیوانی حاوی اسید را به سمت صورت داریوش پرتاب کرد.

انگیزه این کار چه بود؟

بنا بر روایت‌ها، مریم محمدی پس از آشنایی با داریوش، از او خواست که با وی ازدواج کند. داریوش این درخواست را رد کرد. مریم که پیش از این به خاطر او از شوهرش جدا شده بود، تصمیم به انتقام گرفت.

آسیب جدی به شنوایی داریوش

داریوش در این حمله ۷۰ درصد شنوایی خود را از دست داد. بنا بر گفته خودش، به دلیل اینکه در آن روز کت پوشیده بود، شدت سوختگی کمتر شد.

از اعتیاد داریوش تا ترک مواد

داریوش اقبالی در طول زندگی خود با مشکل اعتیاد مواجه شد. ریشه آنحادثه اسیدپاشی در دهه ۱۹۷۰ است. در آن زمان او پس از حمله زنی با اسید، برای تسکین درد در بیمارستان از مورفین استفاده کرد و به دلیل استفاده مکرر، به آن وابسته شد.

اعتیاد در 20 سالگی

دلیل مستقیم اعتیاد داریوش به مواد مخدر، استفاده مکرر از مورفین برای تسکین درد پس از اسیدپاشی بود. خود او گفته است که پیش از این حادثه تقریباً هیچ آشنایی با مواد مخدر نداشته. پس از ترخیص از بیمارستان، او به تزریق مخفیانه مورفین ادامه داد تا در نهایت معتاد شد.

ترک مواد و تحول

پس از مهاجرت به لندن و سپس آمریکا، نوع مواد مصرفی او از مورفین به هروئین تغییر کرد. اعتیاد داریوش تا سال ۲۰۰۰ ادامه یافت و در آن سال تصمیم به ترک گرفت و موفق شد. پس از ترک اعتیاد، او بنیاد «آینه» را برای کمک به دیگر معتادان تأسیس کرد.